از : اوحدالدين بلگرامى فرهنگ مفصل فارسى است كه مؤلف آن را به تاريخ 7 رجب 1253 ق در روزگار محمد على پادشاه نگاشته است . مؤلف در اين فرهنگ زبان اردوى هندوستانى را كه مركب از فارسى و عربى و هندى و برخى از زبانهاى تركى است ، اصل لغت قرار داده و معنى عربى و فارسى آن را بيان نموده و در مواردى كه هر دو به هم نرسيده بر يكى اكتفا كرده و لغاتى كه عربى و فارسى آن نبود به ناچار از آن اعراض نموده و جاها را به حكم ضرورت لغت مردم قصبات هم آورده است . آغاز : سپاس و ستايش نامحدود مالك الملكى راست كه گنجينهء لغات مختلفه به مفتاح لسان بگشاد . نوع خط : نستعليق . كاتب : ذكر نشده . تاريخ كتابت : ذكر نشده . به اهتمام : محمّد عبدالرحمان خان و به همّت و حسن انتظام محمّد عبدالواحد . توضيحات : ديباچه در يك صفحه و خاتمة الطبع در چند سطر به فارسى از محمد عبدالواحد خان بن حاجى محمد مصطفى خان محل چاپ : هند ؛ شهر : ذكر نشده . مطبعه : مصطفايى محمد مصطفى خان . تاريخ طبع : 1281 هجرى قمرى . تعداد صفحات : 490 ؛ اندازه : 24 * 34 ؛ تعداد سطور : 23 . ( 507 ) مجمع الجوامع ( معالجات امراض مختصه ) ( پزشكى - فارسى ) از : سيد محمّد حسين بن محمد هادى علوى عقيلى شيرازى * همان كتاب ش ( 252 ) ، و نسخهء حاضر بخش معالجات مختصه را شامل است . اين بخش داراى دوازده مقاله و هر مقاله در چند باب و هر باب شامل چند فصل است . آغاز : بسمله . الحمد للَّه‌الذى خلق الانسان من سلالة من طين . . . اما بعد مى گويد بندهء خاطى . . . كه چون از تأليف فن كليات مسمى بخلاصة الحكمة و مفردات مسمى بمخزن الادويه و مركبات